prijsvraag …

Welke foto uit de vorige post is hier in de maak …?

Zet je antwoord in een comment vóór 11 april.

Onder de juiste inzenders wordt een Hanoi-pakketje verloot!

gespot: Feb 28 - TNH Photography Meet Up - foto: Nguyen Hoang Phuong

zomaar een zaterdag …

… met de camera op stap, samen met een club fotografie-enthousiastelingen van The New Hanoian (http://newhanoian.xemzi.com/en). Hier een kleine selectie. Meer op http://picasaweb.google.com/aquanica68/.

souvenirs van het waterpoppentheater

 

 

 

 

 

 

 

 

boot naar een huisje op een eiland midden in de drukke stad

 

studiebezoek aan de Literatuurtempel

 

straatkeuken

 

Lenin nog steeds op zijn voetstuk

 

straatkapper

 

bulkvervoer

puur geluk

 

 

 

 

 

naar Phat Diem

‘This is brake, drive slowly, you good driver?’ Meneer Xuan, de hoteleigenaar, die ook de motor verhuurt, is zuinig op zijn spullen en zijn gasten. ‘Yes, she very good driver, drives in Hanoi’, verzeker ik hem. ‘Ok, ok, be careful, this is brake, drive slowly ok?’ zegt hij nog maar eens voor de zekerheid. Hij weet het zo net niet, twee vrouwen op de motor.

 

Het is zeven uur in de ochtend. We zijn op pad. PY rijdt en ik zit achterop. Op weg naar de tankstop. Dan de brug over, richting Phat Diem. Zolang we nog in Ninh Binh zijn is de weg goed: vlak en breed. Weinig verkeer. Met een lekker vaartje tuffen we de stad uit. Verkeerd rijden kunnen we niet, het is min of meer immer gerade aus, 30 kilometer. Er is een alternatieve route, maar meneer Xuan vond die te ingewikkeld voor ons. ‘Not easy, not easy, veeeery difficult’. Bij gebrek aan een kaart van de omgeving nemen we dit advies maar ter harte.

 

Al snel rijden we tussen de rijstvelden, waar druk geoogst wordt. Het wegdek wordt minder, dus we doen het rustig aan. De vroege ochtendzon legt een zachtgele gloed over de velden. In de verte liggen dorpjes waar steevast een kerktoren boven uitsteekt. We zouden zo in Brabant kunnen rijden. Hoewel, van dichtbij blijken deze katholieke kerken een stuk kleurrijker te zijn dan die van ons.

 

Wij zijn op weg naar een heel speciale katholieke kerk: de kathedraal van Phat Diem. Maar, zoals altijd, is de weg ernaar toe minstens zo interessant als het doel. De velden en dorpjes wisselen elkaar af. Het dagelijkse plattelandsleven gaat zijn gangetje. De kapper opent zijn salon onder een boom aan de kant van de weg. De kippenboer brengt zijn levende have bungelend aan zijn fietsstuur naar de markt. Daar liggen al hompen vers geslacht varken op een houten tafel. Een hond scharrelt rond bij een hoopje vuilnis in de goot.

 

Dan stuiten we op een processie. Een lange stoet komt ons tegemoet en slaat voor onze neus rechtsaf. De kop van de stoet wordt gevormd door een groep mannen met hun fiets aan de ene en een grote zwartwitte banier in de andere hand. Dan volgt de muzieksectie. Mannen in een wit uniform, met een witte marinepet, blazen op hun trompet. Anderen slaan op hun trommel. Drie mannen in donkere kleren blazen op hun kèn dám ma, een hobo-achtig instrument, dat een mysterieus, blikken geluid voortbrengt.

Hierna volgt een eindeloze stroom vrouwen. Ook zij hebben de fiets aan de hand. In hun andere hand een kleurige paraplu tegen de nu inmiddels brandende zon. Allen dragen ze een witte ao dai, de traditionele dracht voor vrouwen. Nu had bij mij een lichtje moeten gaan branden. Niet vanwege de ao dais, maar vanwege hun witte kleur. De kleur van de rouw.

Al vaker zag ik een begrafenisstoet in Vietnam, maar deze herken ik in eerste instantie niet. Altijd dragen de mensen witte banden om hun hoofd geknoopt. Die zijn hier afwezig. Ik sla aan het fotograferen, tot ik de baar gewaar word, helemaal aan het einde van de stoet. Beschaamd laat ik mijn toestel zakken. Hoe mooi versierd de baar ook is, met bloemen, slingers en een banier, ik kan het niet over mijn hart verkrijgen er foto’s van te maken.

 

Bijna rijden we het voorbij. Het bord met een pijl naar de Phat Diem kathedraal. Net op tijd zie ik ‘m en we keren om een smal zijlaantje in te slaan. Aan het einde van het laantje ligt de kathedraal, van ons gescheiden door een grote vijver. Het is nog vroeg. De toeristenbussen uit Hanoi zijn nog niet gearriveerd en de winkeltjes hebben nog geen klandizie. De kathedraal ligt er in zijn East meets West-pracht sereen bij. Enkele andere vroege vogels struinen rond de kathedraal; over de hoven en langs de losse zijkapellen. Het is een plaatje. De vijver weerspiegelt de klokkentoren, een bijna vierkant gebouw met drie open poorten die de doorgang vormen naar het voorhof van het hoofdgebouw. Het heeft drie daken in Chinese stijl: overhangend, met gewelfde hoeken. In het midden van elk van de drie poorten ligt een grote stenen verhoging, waarop vroeger de mandarijnen zaten om het gepeupel te observeren dat naar die gekke katholieke missen ging.

Op het voorhof ligt het graf van father Six, de Vietnamese priester die de kathedraal bouwde van 1875 tot 1899. Zijn werk is een unieke samensmelting van oosterse pagode- en westerse kerkstijlen.

 

De hoofdingang van de kathedraal is gesloten. We lopen rond en vinden een andere entree, aan de zijkant. De kathedraal is nu weer in gebruik en bij warm weer worden alle houten zijpanelen verwijderd uit de muur, zodat het lekker door kan waaien. Vanochtend zitten alle panelen op hun plaats en is het schemerig binnen. Ik zit een tijdje op een van de houten banken, die net als bij onze kerken van voor naar achter geplaatst zijn. Machtige houten pilaren van massief ijzerhout rijzen boven me uit. Zijsteunen met houtsnijwerk ondersteunen het dak. Het houten interieur straalt een enorme warmte uit. Boven en rond het altaar heersen de kleuren rood, goud en vooral hemelsblauw, waarin Chinese wolken drijven.

 

Buiten drijven er ook witte wolken in een helblauwe hemel. Het is nog steeds vroeg, maar we hebben er na een licht ontbijt al een hele ochtend opzitten. Op naar een restaurantje. Bij de uitstalkast aan de straat wijs ik op de eieren, de tomaten en de koekepan en de kokkin kijkt me een beetje aarzelend aan. Zij wijst op het rauwe rundvlees. Ik kijk háár een beetje aarzelend aan. Ik wijs nog een keer op de eieren en de tomaten. Als ze plakjes van het vlees begint te snijden, laat ik haar begaan en gaan we aan tafel in afwachting van wat komen gaat. Ze snijdt de tomaten. Ze slaat een teen knoflook en wat verse gember plat met een groot hakmes. Een bosje lenteuitjes gaat aan snippers. Als de olie heet is gaan de knoflook en de gember in de pan. Het vlees gaat erbij. Vervolgens de tomaten en de lenteui. Ach, dan maar met vlees, ook lekker. Maar dan heeft ze nog een ingredient over. Met een ei in de hand kijkt ze me vragend aan. Ze wijst eerst op het ei en dan op de pan. Ik knik ja. Ze vindt het héél vreemd, maar breekt dan toch twee eieren in de pan. Het eindresultaat is een beetje van haar en een beetje van mezelf en héél erg lekker. Maar wat moet er bij? Rijst blijkt er niet te zijn. En de bún (ronde noodles) vindt ze niet gaan bij het nieuw ontstane gerecht. Maar ze weet raad. Bij de overbuurvrouw haalt ze een heerlijk vers Frans stokbroodje en overhandigt mij dat met een onzekere blik. Als ze me ziet smullen is ze gerustgesteld. Voldoende om nog een koppelpoging te wagen met een ongetrouwde lokale bezoeker.

 

Met een gevulde maag stappen we weer op de motor. We volgen dezelfde weg terug, zoals meneer Xuan ons op het hart drukte. Maar dat geeft niks, het ziet er toch allemaal net weer  iets anders uit en ik geniet net zoveel als op de heenweg. Meneer Xuan ziet ons terugkeren en kijkt goedkeurend. Wij zijn nog heel en zijn motor ook. Best stoere meiden, denk hij.

 

Meer foto’s van de korte vakantie in Ninh Binh en omgeving op: http://picasaweb.google.com/aquanica68

(via blogroll als deze link niet werkt)