een regenachtige zondagmiddag …

Je kent het wel. Een echte Hollandse regenachtige zondagmiddag. Je bent van plan om te gaan fietsen of wandelen. Of iets anders buiten de deur. Maar ach, noodzakelijk is dat niet. Buiten is het grijs. Het miezert. Binnen is het lekker warm. De beslissing is snel genomen. Morgen is er weer een dag.

 

Hanoi, zondag 2 november 2008. Half een ’s middags. Mijn eerste dag in mijn eigen kamer, na mijn eerste nacht. Ik heb goed geslapen en ben niet eens hongerig wakker geworden na het karige maal van gisteravond. Een gebrek aan baar geld maakte boodschappen doen of buiten de deur eten onmogelijk. Ik behielp me met een stukje emmenthaler en yoghurt met appel. Een pot Nutella was ook overgekomen bij de verhuizing, maar er was geen brood om het op te smeren.

 

Ik moet dringend pinnen. Dat moest ik gister ook al. Maar het regende zo hard. Eergister wilde ik al pinnen. Maar het regende zo hard. Nu ben ik helemaal startklaar. Maar het regent zo hard. Het regent al drie dagen hard. Ik heb echter trek in pho* of bun cha**, beweging en avontuur. Ik pak mijn rugzak in en bedek hem met de regenhoes. Mijn fototoestel laat ik maar thuis. Het regent te hard. Ik rol mijn broekspijpen op en trek mijn sandalen aan. Regenponcho over alles heen en gaan.

Het hotel lijkt uitgestorven. Het meisje van de receptie leidt me door de keuken naar de steeg aan de achterkant. Daar staat het water nog niet kuithoog, zoals in de steeg aan de voorkant. Ze kijkt niet bezorgd, dus ik ga er vanuit dat ik niet gek ben om met dit weer de straat op te gaan.

 

Alles in mijn lijf stroomt en tintelt. Want ik loop in Hanoi. Ik. Een nieuwbakken inwoner. Ik loop in Hanoi in de stromende regen. Die al drie dagen aanhoudt. Het is de zwaarste regenval sinds 2001, hoorde ik eergister. Gister was het al de zwaarste regenval sinds twintig jaar en vandaag blijkt het niet zo veel en hard te hebben geregend sinds 1984. Het is dus niet alleen voor mij een zeldzame weersgesteldheid. Een enkele motor passeert en het is verdacht stil. Geen getoeter. Een unicum voor Hanoi. Ik loop de straat uit richting het mausoleum en steek zigzaggend door de geometrisch gerangschikte grasveldjes het enorme plein over in de richting van het centrum. Geen mens te zien. Ben ik alleen op de wereld? Maar nee, de stoïcijnse wachters van Ho Chi Minh vervullen als altijd hun plicht. Ik hoop dat ze droog staan.

 

Hoever zal ik komen? De televisie laat beelden zien van straten waar het water op heuphoogte doorheen stroomt. Drijvende auto’s. Visnetten op straat. Maar ook motorrijders die stug doorrijden en mensen die in bootjes door de straten varen.

 

Vooralsnog regent het alleen heel hard. Ik hoef niet te waden. Ik woon in het verkeerde stadsdeel, blijkt. Weliswaar blijven de mensen zoveel mogelijk binnen, maar wie moet, komt goed vooruit. Fijn. Maar waar is de actie? Gebeurt het in Hanoi, ben ik er niet bij! Ik geef toe dat ik dat even denk. Deze gedachte maakt echter al snel plaats voor zorg over de electriciteitskabels die in dikke bundels boven de stoep hangen. Onbeschermd. In de stromende regen. Ook de enorme bomen met hun takken die zwaar van water verzadigd over de stoep en de weg hangen, dringen zich aan me op. De kabels probeer ik zoveel mogelijk te mijden, maar de bomen zijn alomtegenwoordig. Dit is immers Hanoi, bomenstad nummer één.

 

Dat mijn zorg niet geheel ongegrond is, zie ik ongeveer een kilometer verderop richting centrum. In de stromende regen is een ploeg arbeiders bezig een enorme boom in dikke stukken te zagen. Aan de overkant van de straat staat een huis waar maar weinig meer van over is. Het dak is verpletterd en de muren zijn half ingestort. In de lucht bungelen losse einden van gebroken electriciteitskabels. Welk drama heeft zich hier afgespeeld? Zijn er slachtoffers gevallen? Mijn euforische gevoel is in één klap weg. Dit is geen leuk avontuur. Dit is voor veel mensen een ramp. Ik woon niet in het verkeerde deel van Hanoi, maar in het goede deel. Waar de steeg weliswaar blank staat, maar waar de electriciteit geen één keer is uitgevallen. Waar de meubels niet in de kamer drijven. Waar mensen niet meegesleurd worden door een woeste stroom. Waar mensen niet in een gestrand busje de nacht hebben moeten doorbrengen en daarbij zijn gestikt.

 

Het regent nog steeds. Lopend word ik het minst nat, maar ik wil niet verder lopen. De stoep begint me angst aan te jagen. Een xé om*** chauffeur die landerig op klanten wacht, voelt mijn omgeslagen stemming aan en steekt zijn reservehelm naar me uit. We komen een prijs overeen en ik stap achterop. Op naar het centrum. Over de weg. In beweging. Weg van de kabels.

 

Een paar uur later ben ik weer thuis. Met geld, boodschappen en een gevulde maag. Ik kan een paar dagen vooruit, indien nodig. Maar in de steeg is het water al weer iets gezakt en in de komende dagen zal het overal weer beter worden

 

* pho bo = soep met platte mie en rundvlees

** bun cha = soep met ronde mie en gegrild gehakt

*** xé om = motortaxi

 

 

 

Er zijn 18 slachtoffers gevallen in Hanoi alleen al. Verdrinking, electrocutie, omgevallen bomen en verstikking zijn volgens diverse media de belangrijkste oorzaken. Er wordt nog steeds hard gewerkt om de gevolgen van de zware regenval te bestrijden: pompen, aanvoerlijnen van voedsel vrijmaken, wegen repareren, enzovoort.

 

Foto’s van de overstroming in Hanoi te zien op:

http://english.vietnamnet.vn/photogal/2008/11/811399/