vanwege jullie

‘Hoe lang moet je nu nog?’  vraagt mijn collega, bijna alsof het gaat om de tijd die ik nog zwanger door moet brengen tot mijn bevalling. Nu, mijn uitgerekende datum is 12 oktober. Ik moet dus nog twee maanden, oh nee, sorry, nog acht weken. Nog acht weken werken, regelen, opruimen, schiften, inpakken en overdragen. Maar ook nog acht weken genieten van mijn huisje, mijn familie, mijn vrienden, mijn collega’s, mijn vaste baan, mijn eigen bed, mijn boeken, mijn schoenenverzameling, mijn fiets, mijn AH, mijn bank en mijn bestek. Dat moeten is dus eigenlijk helemaal geen moeten. Het is mogen. Hoe meer het vertrek nadert, hoe meer doordringt wat ik allemaal achterlaat. Uit vrije wil. Uit verlangen. Met nieuwsgierigheid en gretigheid. Maar ook met pijn in het hart. Niet vanwege de dingen: dag huis, dag balkon, dag keukendeur. Dag fiets, dag AH, dag bestek.

Maar vanwege jullie.